Scheppen is een uitbreiding van het denken en zelfbewustzijn van de Creator.
Evolutie van zielentiteiten is nog een aspect van deze uitbreiding. Door het proces van Evolutie, beginnen de individuele zielen, elk een Vonk van het Scheppende Bewustzijn, aan een reis van onderzoek en groei om zich tenslotte weer te verenigen met de Schepper, toegerust met de volheid van wijsheid en ervaring.
Gedurende zijn evolutionaire afdalen naar de materiële werelden, ontwikkelt de Ziel als eerste een groeiend bewustzijn van zichzelf als een individuele entiteit. Het ego-zelf ontwikkelt langzamerhand meer zelfbewust gedrag, wint aan kracht en breidt zijn ontwikkelingsgebied uit. Terwijl het afdaalt in de werelden van dichtheid en materie, wordt het zelfbewustzijn meer egocentrisch, ontwikkelt een neiging tot persoonlijk gewin en superioriteit, vaak verkregen door agressie en soms door geweld. Wanneer alle mogelijkheden van zijn gescheiden ego-ontwikkeling ten volle zijn verkend, kan de ziel aan de terugreis gaan beginnen, omhoog door de hogere sferen van eenheid en leert de vriendelijker kunsten van coöperatie en delen met anderen. Het uiteindelijke hoogtepunt zal zijn de hereniging met de Eenheid van de Schepper als een geëvolueerde, gevoelige en een volledige bewuste ziel.
En dit is dan in het kort een beschrijving van de lange evolutiereis. Wanneer de ziel of geest afdaalt naar de werelden van toenemende dichtheid en materie, ontwikkelen we gelijktijdig een toenemend besef van individualiteit.
'Gedurende de afdaling van Geest, vaak genoemd de dalende evolutiespiraal, is er niet alleen een neiging naar groter materialisme, de Geest graaft zich dieper in de Materie om via indrukken te leren, maar er is ook een neiging tot differentiatie, de stroom van Goddelijk Leven verdeelt en herverdeelt zichzelf in een steeds toenemend aantal stromen en eenheden van bewustzijn'.
('Het Zonnestelsel' door Arthur E.Powell - Theosofisch Uitgeverij Londen Ltd)
Bij het afdalen naar toenemende dichtheid en verdichte materie, ervaart de ziel dat het zich langzaam maar zeker losmaakt en het contact verliest met de Hogere Sferen. Gelijktijdig beleeft de ziel een gevoel van scheiding met andere zielen en een daarmee corresponderend toenemend zelfbewustzijn, die op haar beurt weer leiden tot egocentrisme. Dit toenemend gevoel van 'zelf' wordt versterkt door de noodzaak om te voldoen aan de noden van het fysieke lichaam in een wereld van vaste materie, waar voedsel en bescherming tegen de elementen de hoofdzaak tot overleven is. Daarom, de ziel/lichaamcombinatie wordt gedwongen zich te richten op zelfbescherming, dat zich gemakkelijk kan ontwikkelen tot wedijver en uitbuiting van anderen in het navolgen van dezelfde doelen.
Deze krachtige combinatie van effecten van fysieke materie, egocentrisme en lichaamseisen, creëren in de aanvang het conflict tussen Ego en Eenheid: tussen Zelf en de Scheppingsstroom, en vervolgens ontwikkelt deze zich extreem. Dit ingebouwde conflict, veroorzaakt op haar beurt weer de vele complexe gelegenheden om het door de Schepper verstrekte geschenk van vrijheid van keus en wil te beoefenen die het, de zich ontwikkelende ziel, toestaat om paden en richtingen van alternatieve evolutie tot de Hoogste Wijsheid te verkennen, en daarom te oefenen en te leren van de resultaten.
Inderdaad worden wij gedwongen tot confrontatie en te leren van de resultaten van onze handelingen. Deze 'Wet' wordt uitgedrukt in de Occulte Wijsheid en Oosterse filosofieën als de "Wet van Karma': dat wij alles moeten ervaren in vol bewustzijn en dat we de effecten van onze handelingen moeten opnemen, zowel goed als slecht, alvorens we verder kunnen gaan met nieuwe lessen of ervaringen. Iedere gedachte, elke handeling heeft gevolgen, die we uiteindelijk moeten beleven en van moeten leren. Gelijktijdig heeft alles dat ons overkomt zijn eigen oorzaak, en die oorzaak kan uiteindelijk worden gevonden in de handelingen en gedachten van het verleden. Oorzaak en gevolg. Alles wat nu bestaat is het gevolg van acties in het verleden, goed of slecht en de toekomst zal het resultaat laten zien van onze huidige handelingen.
Door het ervaren van de gevolgen van de handelingen, leert de zich ontwikkelende ziel het onderscheid tussen 'goed' en 'slecht', in de betekenis dat deze naar het doel 'het pad van Hogere Wijsheid' of van het doel leiden; deze acties ontwikkelen het 'zelf' of 'ego', of zij reflecteren de grootste universele waarden: handelingen die positief en creatief zijn, versus handelingen die negatief en anticreatief of destructief zijn.
Op deze wijze verwerft de ziel een grotere diepte in wijsheid, dan het zou hebben verkregen door het volgen van het 'rechte en smalle pad'. Bij de gratie van de ervaringen in het 'slechte', zowel de oorzaken als de gevolgen, kan de evoluerende ziel het 'goede' begrijpen in de volle betekenis van het woord, door het beleven van fysieke en emotionele ervaringen. De lessen in het vermijden van het 'kwaad' gaat niet zonder het aanvaarden van het lijden dat het kwaad veroorzaakt; inderdaad vormen de ziekmakende effecten van niet geschikte handelingen de belangrijkste sleutel tot leren en is dus een belangrijk element van evolutie.
De concentratie door het ego op de bevrediging en de belangen van het 'zelf', welk een bepalende factor is in de neerwaartse spiraal van evolutie, leidt onvermijdelijk naar het strijdende of wedijverende conflict, wanneer elk ego-individu probeert voordeel te hebben van en 'het beter te hebben' dan anderen. Dit verklaart waarom politieke en maatschappelijke groeperingen op Aarde de neiging hebben om het menselijk denken en groepsactiviteiten te sturen en te overheersen. Het verklaart tevens, waarom we zo sterk tekortschieten om met elkaar in vrede te leven. De eenvoudige regel van correct politiek gedrag: dat we niets mogen doen dat anderen schade berokkend, wordt aanvaard op bijna alle meer ontwikkelde werelden.
Deze innerlijke concentratie op de individuele ontwikkeling van het handelen ten kosten van anderen, heeft geleid tot de meeste problemen op de lange weg in de geschiedenis van de mensheid en het is dan ook de oorzaak dat zoveel zielen steeds dieper 'vielen'. Door negatieve daden en gedachten, zichtbaar in de vele vormen van onderdrukking, moord, kwellen en perversie, veroordelen deze zielen zichzelf - wanneer ze het aardse gebied verlaten - tot de donkere, dichtere astrale gebieden, die we de 'onderwereld' of 'hel' noemen.
Sommige zielen met een sterke opstandige wil, of zij die hun vermogens van zachte, vriendelijke gevoelens niet hebben ontwikkeld, hebben planetaire werelden binnen onze melkwegstelsels geschapen die volkomen gescheiden zijn van het Evolutie Plan van de Schepper. Ze hebben, door middel van veroveringen en galactische oorlogen, macht en profijt gezocht in het ‘verslaven’ en het verderven van anderen die zwakker zijn.
Deze 'donkere' en 'negatieve' zielen, in de occulte wereld bekend als de "Krachten van het Duister', zijn in het verre verleden erin geslaagd invloed te krijgen op de planeet Aarde en een belangrijke groep van deze Krachten van de Duisternis blijven op de achtergrond van onze wereld, steeds bezig met het uitoefenen van een krachtige invloed op de verschillende onderdrukkende regimes en dictatoriale leiders, het bevorderen van oorlogen, conflicten en onderdrukking. Gelukkig echter, wordt hun invloed momenteel geneutraliseerd door de Spirituele Hiërarchie, in verband met de komende 'Verlichting' (verhoging van de trilling) van onze Planeet in het nieuwe Millennium. In feite hebben de Krachten van Duisternis hun 'troepen' teruggetrokken uit ons melkwegstelsel, om zich voor te bereiden op de vibratieverhoging van het gehele melkwegstelsel dat samenvalt met de onze.
In ons melkwegstelsel worden deze Krachten van Duisternis vastgehouden binnen de eigen ruimte, door het sterkere en numerieke overwicht van de Intergalactische Krachten van het Licht. Dit ging echter niet zonder moeilijkheden en er zijn in het verleden dan ook enkele belangrijke interstellaire oorlogen binnen ons melkwegstelsel gevoerd tussen de Krachten van het Licht en de Krachten der Duisternis. Uiteindelijk echter hebben de Krachten van het Licht de overwinning behaald, aangezien de positieve verheffende energie van Liefde en Bewustzijn voor allen de uiteindelijke bestemming is van elke evolutionaire Schepping.
Deze opstandige zielen die teruggevallen zijn in de duistere werelden, leren ook van hun ervaringen. Uiteindelijk worden ze moe van alle conflicten en beginnen tenslotte te verlangen naar hun redding door het Rijk van Licht. Wanneer ze serieus beginnen te zoeken naar het Licht, worden ze al snel door hun Spirituele Gidsen geholpen om de hogere gebieden te bereiken.
En dus herontdekken deze 'dolende' zielen, dat de 'moeilijke weg' de echte bestemming van evolutie is. Zij zullen terugkeren naar het Pad van Wijsheid, niet alleen veel wijzer, maar inderdaad veel sterker dan velen van ons, met een veel dieper besef van 'goed' of 'slecht'. Dus, zelfs de meest extreme uitdrukkingen van het 'kwaad' kan bijdragen aan de kennis, leren en ervaring welke de wezenlijke essentie van evolutie is.
Wanneer we de oorlogen en conflicten op Aarde in al haar verschijningsvormen, tussen naties en etnische en religieuze groeperingen, in politiek en handel op nationaal en maatschappelijk niveau en in onze families of zelfs binnen ons 'zelf' gadeslaan, komen we uiteindelijk tot een beter begrip van het wezen en de zinloosheid van zelfbevestigende agressie, van handelingen die slechts gebaseerd zijn op eigenbelang ten koste van de ander.
In het verwerkelijken van onszelf, of het nu individueel of collectief is, komen we hier op Aarde uiteindelijk aan het eind van de lange naar beneden gerichte kringloop van evolutie, de fase van de wedijverende individualiteit, de belangenbehartiger van het zelf.
Dit is het kritieke keerpunt, het moment van balans, waar de neerwaartse beweging, die de scheiding veroorzaakt met de Schepper, tot staan wordt gebracht en wordt omgebogen naar een opwaartse spiraal dat leidt naar Eenheid met alle vormen van leven. Vanaf dit punt beginnen wij de voordelen van samenwerking te onderkennen, van wederzijds respect en behulpzaamheid.
Dit keerpunt is - en dat zal ons niet verbazen - het moment van het zwaarste conflict binnen iedere ziel en ook collectief binnen samenlevingen en naties. Op dit kritieke moment op Aarde - en dit is de reden waarom wij zelf hebben gekozen om hier op dit moment te zijn - worden de keuzes binnen de wereld van dualiteit uitvergroot: Zelf tegenover Eenheid, Geest tegenover Materie. Daarom proberen de Krachten van de Duisternis - zich bewust van wat er zich hier afspeelt - wanhopig hun greep te houden op het aardse gebeuren en verdubbelen hun krachten om ons af te houden van onze terugweg naar de Eenheid.
'Dit is de grote veldslag van het Universum, het enorme conflict tussen Geest en Materie. In dit deel van het slagveld ligt het punt van evenwicht. De Geest, binnenkomend in ontelbare verhoudingen met Materie, wordt in de aanvang overweldigd; daarna komt het punt van evenwicht, wanneer geen van beiden het overwicht bezitten. Vervolgens begint de Geest langzaam over Materie te triomferen, waardoor, aan het eind van deze fase, de Geest meester is over Materie en gereed is voor de stijgende spiraal'.
('Het zonnestelsel' - Arthur E.Powell - Theosofisch Uitgeverij Londen Ltd.)
Nu moeten we een bewustzijnssprong maken en de idee van het 'zelf', een individueel zelfbevestigende eenheid die alleen maar verantwoordelijk is voor zichzelf, achter ons laten. We moeten een perceptie van het 'zelf' ontwikkelen als een deel van een grotere groep, in harmonie met de familie en gemeenschap, eerder meer samenwerkend dan concurrerend, in het dienend aspect van ons ‘werk’, in respect voor al het menselijk leven en uiteindelijk voor de gehele Schepping.
We moeten leren de belangen voor onszelf te transformeren naar betrokkenheid en zorg voor anderen, in harmonie samenwerkend met onze medemensen als ook met het dieren-, planten- en mineralenrijk, geen voordeel zoekend bij de ander voor het eigen gewin.
Deze 'terugkeer naar de eenheid' betekent niet dat het individu een 'spaak in het wiel' wordt, doch eerder een wijs, ervaren, medelevend, denkend, medewerkend deel van een groter, uiteindelijk universele groep. Hoewel we niet gescheiden opereren, de eenheid willen bevorderen en niet meewerken aan de 'hokjesgeest', blijft ieder ziel altijd een 'individueel bewustzijn' die verrijkt is met de eigen geaccumuleerde ervaring en wijsheid.
Tenslotte keert de ziel, via de stijgende evolutionaire spiraal, terug naar zijn Bron, maar nu begiftigd met een volledig ontwikkeld bewustzijn van het leven in al haar myriaden verschijningsvormen. Maar bovenal hebben we begrepen de betekenis van 'goed' en slecht', dat ons in staat stelt de juiste beslissingen te nemen op onze verder evolutieweg. Inderdaad keren we terug naar de Eenheid, maar een ieder is nu een deel van die Eenheid als een volledig geïndividualiseerd bewustzijn.
'Gedurende de 'stijgende spiraal', toen differentiatie tenslotte was voltooid in gescheiden menselijke entiteiten door de 'stroom' van Goddelijk Leven, lag de nadruk op eenheid en een grotere spiritualiteit. In deze fase had de Geest op een juiste manier geleerd hoe indrukken te ontvangen door middel van 'materie' en hoe op een juiste manier deze krachten te gebruiken in dienst van de Logos.'
('Het zonnestelsel' - Arthur E.Powell - Theosofisch Uitgeverij Loden Ltd)
De denkkracht van onze Schepper, die onophoudelijk verderging in het scheppen en onderhouden van het Universum, bezat in zichzelf de magnetische kwaliteiten die ons bekend zijn als Liefde. Liefde is een energie van de magnetische kracht van aantrekken en verbinden, zijnde de bindende factor achter alle gemanifesteerde materie en dus ook de kracht die al het geschapene terugtrekt naar het centrum van de Goddelijke Eenheid. Zodra deze 'Kracht van Liefde' naar 'beneden' wordt getrokken in de levenservaringen van mensen, wordt deze op lager niveau uitgedrukt in het 'emotieleven'. Op zich kan 'emotie' zich niet als een positieve kracht ontwikkelen of zich opstellen tegenover de negatieve krachten: liefde en haat, aantrekken en afstoten.
Deze positief-negatief ervaringen van het gevoelsleven zijn de meest harde prikkels in of de 'motor' van onze evolutielessen. Door ons gevoel en emotie beleven we de pijn van mislukkingen, van verkeerde handelingen of het plezier om anderen te helpen en een positieve bijdrage te leveren aan de levensstroom. Op dezelfde wijze beleven we door onze emoties de 'trots', het goede gevoel over onze prestaties, terwijl we toch nog op hetzelfde moment een sterk verlangen voelen naar de eenheid met b.v. een geliefd persoon, delen in de activiteiten van de gemeenschap, of de uiteindelijke Vereniging met de Bron van Alles.
Door onze emoties zijn we verlangend om verder te gaan en hierdoor leren we van onze ervaringen de vreugden en de zorgen van onze handelingen. Door onze emoties voelen we sympathie voor anderen en hebben we plezier in de ervaringen van pijn en ellende. We worden meer gevoelig en bewust binnen onszelf; we ervaren vriendelijkheid en gedachteloosheid van anderen. Door de emoties en het intellect voelen we boosheid bij het ervaren van onrechtvaardigheid of instemming bij correct gedrag en dus leren we ons beter te gedragen naar anderen.
Terwijl tijdens onze voortdurende leerschool, het ontwikkelen van individualiteit een noodzakelijk bestanddeel van het evolutieproces is, zou het ook goed zijn ons van tijd tot tijd te bezinnen op het gegeven dat wij allen een deel zijn van de Schepping. Deze grote waarheid vergeten we maar al te vaak, opgesloten als we zijn in de wereld van individualiteit en afscheiding. Wanneer we deze onderliggende waarheid van de 'eenheid van alles' weer opdiepen, kan dit ons dit steunen in de perioden van stress en geeft ons een gevoel van zinvolheid en werkelijkheid, evenals een herbevestiging en steun.
Wij allen zijn universeel aangesloten, zowel door de voortdurende Stroom van Gedachten, als door onze innerlijke 'Vonk'. We zijn niet alleen verbonden van mens tot mens, maar ook met ieder deeltje, rots, plant, dier en insect. En wij allen zijn direct verbonden met onze Schepper, want we zijn een deel van Zijn Levensessentie. Wij zijn zelfs een uitdrukking van Zijn Wezen, samen leren we van onze ervaringen op onze lange evolutiereis.
'Weet dat je niet en nooit gescheiden bent geweest van je Bron. Je bent zelfs nooit gescheiden geweest van ieder ander. Je bent nooit gescheiden geweest van je broeders en zusters op de ontelbare planeten in je melkwegstelsels. Je bent nooit gescheiden geweest van enig schepsel op je eigen planeet. Niet gescheiden van je Zon en je Maan, niet gescheiden van enig blad of grasspriet, of bloem dat bloeit in je tuin. Je bent het alleen maar vergeten, dat is alles, en in je pijn en in je beoordeling van wat je bent, heb je jezelf opgesloten. Je bent vergeten dat jij de geur van je God/Godin-zijn bent, de roos van de trilling en de opwinding van deze dimensie van werkelijkheid.'
(De Meester P'Taah van de Pleiaden, gechanneld door Jani King, in 'De P'taah Tapes': Een Verbond van Vertrouwen' - Traid Uitgeverij Pty Ltd, Quensland, Australië - 1991)
Bron:unitynet.nl |
