Virginie

img_Virginie

Het kleine kind,
verstopt in de kast.
Bang,
want mama is weer boos.
Huilend want dit wilde ze niet,
weer heeft ze het verkeerd gedaan,
weer stout geweest.
Zonder dat ze het wilde of wist,
deed ze weer iets verkeerd.
Nu is mama weer boos en in tranen,
zeggend dat het haar schuld is,
altijd haar schuld.
Altijd vervelend en een rot kind.
Verstopt in het donker,
huilend en alleen.
Niemand die haar tranen droogt.
Afgewezen, niet goed genoeg bevonden.
Een brandmerk voor het leven.

Nu jaren later, zittend op mijn bed.
Voel ik de pijn en het verdriet.
Als een brandend gevoel, als een schreeuw,
opgesloten van binnen.
Rauw, oorverdovend, mij weg brand.
Hoe hard ik ook huil,
om het kleine kind in mij,
nog steeds niet goed genoeg en afgewezen.
De pijn blijft.
Want een brandmerk is niet uit te wissen.

Virginie
Augustus 2011

Naar boven

zeelijn